حفاظت از میراث فرهنگی و طبیعی برای تعادل بخشیدن به حیات انسانها و دستیابی به توسعه پایدار و سازمان یافته، که روند تکامل تمدن بشری را در پی خواهد داشت، از چنان اهمیتی برخوردار است که یک بسیج عمومی، جهانی، دولتی و مردمی را می طلبد. مردم باید محیطهای طبیعی و فرهنگی را به عنوان نهاد همبستگی معنوی در اجتماعات محلی خود تلقی کنند و بپذیرند که همان گونه که با انهدام و تخریب محیط طبیعی زندگی بشر به خطر می افتد، ویرانی میراث فرهنگی و تاریخی نیز زندگی معنوی را به مخاطره می افکند.امروزه در تمامی کشورها اهمیت حفاظت از محیط زیست که میراث طبیعی و فرهنگی در آن جای گرفته بر همگان روشن است. افزایش بی رویه جمعیت، افزایش مصرف انرژی، افزایش دمای کره زمین، تخریب جنگلها و مراتع، از بین رفتن گونه های متفاوت گیاهی و حیوانی، بیابانزایی و پیشروی کویر، کاهش ذخایر آبهای زیرزمینی، شور شدن آبهای سطحی، فرسودگی و انهدام بناهای تاریخی و آثار فرهنگی، بهره برداری بی رویه از طبیعت و رها کردن انواع آلاینده ها در محیط زیست(زباله های اتمی، بیمارستانی، کارخانه های صنعتی)و مصرف بیش از حد سموم و مواد شیمیایی آثار زیانبار و خسارات جبران ناپذیری را به بار خواهد آورد(1/ص 8). باید به دقت بر روی آثار به جای مانده از گذشتگان که امروزه ما امانت دار آن هستیم، تأمل کنیم و آنها را بشناسیم و ضمن حفاظت، مرمت و نگهداری آنها، با ارائه ط

ثبت سه اثر طبیعی شهرستان نوشهر در فهرست میراث طبیعی ملی کشور به نام های آبشار الاشور روستای نجارده، درخت چنار کهنسال روستای کینج و جنگلهای حوزه 46 کجور نوشهر از جمله آثار ارزشمند این شهرستان است که در فهرست میراث طبیعی ملی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور جای گرفته است.

+ نوشته شده توسط علی قمی اویلی در یکشنبه بیست و هشتم شهریور ۱۳۹۵ و ساعت 16:17 |